EWA CHYBIN
DOI: 10.48224/COM-231-2025-96
Streszczenie
Artykuł analizuje tomaszowe ujęcie relacji między czasem, wiecznością i wiekuistością, odwołując się do Sumy teologicznej (I, q. 10). Przedstawiono rozumienie wieczności jako niezmiennego trwania, różniące się
od propozycji Boecjusza, oraz argumentację, według której Bóg nie tylko
posiada wieczność, lecz jest jej samą istotą. Omówiono także różnice między czasem zależnym od ruchu, wiecznością trwającą „naraz” oraz wiekuistością właściwą bytom duchowym. Całość ukazuje spójność tomaszowej
metafizyki, która pozostaje aktualna dla współczesnych dyskusji nad naturą temporalności i strukturą stworzenia.