KS. PAWEŁ MELER
DOI: 10.48224/COM-229-2025-93
Streszczenie
Artykuł ukazuje konfirmację jako reformacyjne rozwinięcie
i reinterpretację starożytnej praktyki sacramentum confirmationis. Punktem wyjścia jest zarysowanie miejsca bierzmowania w historii chrześcijańskiej inicjacji oraz jego stopniowe wyodrębnienie w Kościele zachodnim.
W perspektywie reformacji zasadnicze znaczenie miała krytyczna refleksja
nad pojęciem sakramentu oraz nad relacją między Słowem Bożym, wiarą
i praktyką kościelną, co doprowadziło w Kościołach luterańskich do odrzucenia bierzmowania jako sakramentu, bez całkowitego zerwania z wypracowaną wcześniej tradycją obrzędową. Autor pokazuje, że konfirmacja nie
jest prostym odpowiednikiem ani kontynuacją bierzmowania, lecz nową
formą kościelną, ukształtowaną przez reformacyjny nacisk na katechezę,
świadome wyznanie wiary oraz modlitwę i błogosławieństwo wspólnoty.
Obrzęd ten pełni funkcję formacyjną i eklezjalną, prowadząc do dojrzałego uczestnictwa w życiu Kościoła. W zakończeniu artykuł wskazuje na
aktualność konfirmacji jako praktyki wymagającej stałego teologicznego
namysłu w świetle reformacyjnych pryncypiów.