DAVID C. SCHINDLER
DOI: 10.48224/COM-231-2025-107
Streszczenie
D.C. Schindler proponuje ponowne rozważenie roli piękna w opisie
działania ludzkiego. Dla Akwinaty każda akcja – nie tylko stworzeń rozumnych, ale wszystkich bytów bez wyjątku – wynika z miłości. W tym
kontekście, czyny moralne są określone przez fakt, że miłość, która nimi
kieruje, wyraża szczególne zdolności intelektu i woli, które wewnętrznie
kierują działającego ku byciu w jego zrozumiałości i dobroci. To właśnie zdolności rozumne osoby ludzkiej, w jedności ciała i duszy, czynią
go receptywnie otwartym na spotkanie z rzeczywistością, która budzi miłość i kieruje go ku dobru. Jednak to właśnie w odniesieniu do roli dobra
w działaniu człowieka Schindler uważa, że wielu zwolenników tomistycznej myśli moralnej nie posuwa się wystarczająco daleko. Chociaż Akwinata twierdzi, że jedynie dobro jest przyczyną miłości, to także uważa, że
dobro porusza apetyt tylko o tyle, o ile jest postrzegane, co jest faktycznie
definicją piękna. Na tej podstawie Schindler argumentuje, że piękno powinno być rozumiane jako źródło miłości, a w tym sensie, źródło działania.
Działanie człowieka zatem zaczyna się nie od woli, ale od kontemplacji,
a wolność woli zakłada wcześniejsze przyjęcie rzeczywistości, które najpierw porusza człowieka do miłości.