KS. IOAN MOGA
DOI: 10.48224/COM-232-2025-69
Streszczenie
Esej poświęcony jest sposobowi, w jaki pierwszy sobór ekumeniczny
(Nicea 325) jest osadzony w celebracyjnej kulturze pamięci (heortologii)
i świecie ikoniczno-narracyjnym (ikonografii) Kościoła prawosławnego. Autor argumentuje między innymi za wprowadzeniem dnia świątecznego Soboru Nicejskiego, który miałby być obchodzony w całym chrześcijaństwie, jako heortologiczny odpowiednik rosnącego etosu synodalnego.
Ponadto autor pyta o możliwe znaczenie 1700-letniej rocznicy Nicei dla
dzisiejszego dyskursu, podkreślając wymagającą centralność prawdziwych
pytań teologicznych (triadologii i chrystologii).