ANDREAS SPEER
DOI: 10.48224/COM-231-2025-13
Streszczenie
Tomasz jest przykładową postacią i jednocześnie jednym z kluczowych protagonistów dalekosiężnej zmiany paradygmatu w historii filozofii
i teologii w łacińskim Zachodzie XIII wieku, która w wyniku tzw. recepcji
Arystotelesa doprowadziła do nowego zrozumienia nauki, którego teologia
nie mogła się wyrzec. Tomasz dzieli się tą nową ideą nauki i wykorzystuje
ją jako podstawę dla swoich dwóch teologicznych „Summae”, aby opracować nową systematyzację teologii jako nauki, opartej na rozróżnieniu
między filozoficzną teologią opartą na rozumie naturalnym a teologią objawioną opartą na artykułach wiary. To rozróżnienie między wiarą a rozumem wynika z potrzeby przedstawienia odpowiednich powodów dla tego,
co twierdzimy, że wiemy, jak również dla tego, w co wierzymy. Rozum
i wiara pozostają ze sobą w takim samym związku, jak filozofia i teologia.
Utrzymująca się aktualność myśli Tomasza z Akwinu polega nie tylko na
ukazaniu, jak można sprostać temu wyzwaniu w zmieniających się warunkach naukowego rozumu.